De Democratische Republiek Congo ondervindt de nadelen van een slecthe image door de democratie die zich moeillijk in elkaar zet in een blijvend wijze. Dat komt door de oorlog en alle afdrijvingen (doden, verkrachtingen, plunderingen, bevolkingsverplaatsingen,enz.) en ook door de omkopingen. Sinds de Belgische dekolonisering heeft het land slechts veel stabiliteit perioden gekend en de na Mobutisme bleek moeilijker dan verwacht: er waren veel mensen met gedachten maar weinig die de vaste wil hadden om iets te doen.
De Democratische Republiek Congo is vandaag in gedwongen omdat de bevolking opnieuw vetrouw in de bestuurders heeft. Daarvoor moeten de bestuurders zich als onberispelijk en als rechtschapen gedragen zodat het land voortaan naar een roemrijkere toekomst gaat. De Democratische Republiek Congo voerde tijdens het koloniseren veel uit door de hele wereld, en nu is het een invoerend land. De bevolking, die door de grondbewerking zou kunnen leven, wint alleen maar twinitg eurrocenten per dag. Congo voert vis in en daarentegen heeft Congo een van de grootste visvijvers ter wereld en ook riviertjes en rivieren dat het land bevloeit.
Wat heeft deze bevolking dan nodig om eerste levensbehoeften te produceren? Wat moet er gedaan worden voordat de Kongolesen op eigen benen staan? Men kan niet alle beslissingen nemen voor hen maar ze opnieuw de smaak te pakken krijgen van hun werk en hun verdienstelijkheid; en dat ze door hun werk kunnen vastellen dat ze voor hun werken en daarna voor het Kongolese Demorcatishe Republiek en dat ze niet blijven wachten op het geld zoals ontvangers van een verstrooiing bijstand. Maar wanneer er een eind zal gemaakt worden, wie zal aan alle bevolkingen eten geven? Wie zal het leefmilieu opklaren? Wie zal een borg staan voor het opleiding en vorming van de nieuwe generaties dat maatregelen zal moeten nemen tegen de nieuwe uitdagingen van het mondialisering?
Nog een keer moet de bevolking van dit land zich tot de internationale gemeenschappen wenden, en ook naar verkiezingen en de regering... Hoe kan men op een vruchtbare aarde en een schatrijke ondergrond en dan nog hulp elders vragen? In de Democratische Republiek Congo blijkt het dat weinig mensen kennen de waarde van de grond en van de landbouw omdat ze sinds lang geleden verlaten zijn in het belang van de ontvolking of door de artisanale exploitatie van diamanten, gouden en coltanmijnen.
De opeenvolgende regeringen maken beloften, het volk wacht en verwacht meer en meer als met handen en voeten gebonden door deze onevenredige beloften, een hoop uit de lucht gegrepen en een vastraken in het nietsdoen, het dansen en het sporten, enz. Dit allemaal om het tijd niet te zien doorgaan, door te wachten dat deze beloften worden vervuld, maar ,jammer genoeg, leiden zelden tot een resultaat omdat geen enkel regering kan beweren een volk van ongeveer 60.000.00 inwoners voeden.Zou het Kongolose volk al zijn waardigheid verliezen omdat hij bedelt om eten en omdat hij telkens hulp roepen voor het kleinste dreigend gevaar? Een hongerende bevolking afstompt zich, maar zou het niet beter zijn dan zich af te stompen, hun mouwen op te stropen en het land gaan bebouwen en daarna gebruik maken van het productieoverschot om Congo te helpen bloeien?
Is het sinsdien niet tijd om in actie te komen, zich geschikte oplossingen aan onze dagelijkse voor te stellen, om aan de uitdagingen van onze stoffelijk en economische wereld te antwoorden, en evenveel concurrend te zijn op de mondialiseringsmarkt. Armen en een geweten, zelfopoffering, overmoedigheid en spaarzaamheid zijn hier/daar onontbeerlijke/noodzakelijke ingrediënten voor het herstel van de Democratische Republiek Congo! Het is nu bijna drie jaar geleden dat stichting De Vrienden Van Congo het levenslicht aangeschouwde. Oorspronkelijk was het een idee van enkele Kongolesen en Belgen die bezorgd en vastbesloten waren om aan de herbouw inspanningen van de Democratische Republiek Congo deel te nemen!
Door deze beslistheid kan men alleen maar vaststellen dat de uitkomst van de stichting positief is:behalve het feit dat dat de associatie 15 werknemers van alle nationaliteiten in dienst heeft, en heeft in Congo 10 seizoenarbeiders die op een van haar eigendommen van 10 hectaren werkt in de gemeente van Kimwenza. Bovendien heeft De Vrienden Van Congo 10.000 wetenschappenlijke geschriften, 40 computers pentium IV een ook 15 HP laserprinters gestuurd naar een Kongolese Protestante Universiteit. Deze universiteit is een van de zeldzame instellingen die nog bezorgd is voor de opleiding van aanstaande managers.
We hopen u met ons te hebben.
Het toekomst bouwen we nu!
|
